Senin yüzünden düştüm aşka,
Senin yüzünden hayat şimdi başka,
Senin yüzündendi hep ağlayışım,
Ben umutlarımı sana bağlamışım..
Senin yanındayken güneşin batışı duyguluydu,
Seninle tüm boş anlarım doluydu,
Senin yüzünden fırtınaları sevmiştim..
Seninle yağmurda ıslanmayı seçmiştim..
Senin içindi inan gülüşüm,
Ben seninle acılara gülmüşüm,
Sendin…
Evet, sen;
Benim kaldırım taşından yonttuğum sevdam.
Seninle başladı benim hüzünlere meydan okuyan kavgam.
Bu ilkti ,
Bu sondu;
Göğe uzanan ürkek dalıma uzun tırnaklı bir şahin kondu..
Kırıldım en ince acılara,
Çaresizce kucağına düştüğüm, köklerime dökülmüş betondu..
Senin yüzünden mahkumum şimdi
Senin hayaline tutkunum şimdi
Sana çarpıyor sesimin tüm yılgınlıkları
Sana haykırasım geliyor tüm çılgınlıkları
Senin yüzünden ellerim titriyor bazen
Nefesim zonkluyor, aklım kesiliyor birden..
Seninle yalnızım odamda hergün
Senin yüzünden bedenim hayattan sürgün
Senin yüzünden ben mazluma hükmedildim
Yine senin kaleminle idama gönderildim
Senin gözlerinde can buldu diye canım
Senin yüzünden yaralı her yanım
Hep senin yüzünden işte sevincim ve hüznüm
Senin yüzünden böyle divaneliğe düştüm…
Havva KULOĞLU
