Sohbetsayfalari.com

Gözyaşlarının gücü vardı eskiden

ırmak yüklü adamlardık tuz katarlarının ardınca giden
gölgemizde damlaların bıraktığı izlerden
açılırdı hayal tuzur suda bukağısı çözülürken...

Utanır arınırdık şehirde fazla kalmak suçundan
akıl danışırdık yağmura: Nasıl döneriz
evlerimize doğu yollarından;
nasıl fener yapıp kemiklerimizden, tütsüleriz
gecenin mor arılarını çıkınca kovanından?

Çoraksa gece: Saçlarda yıldız, gözlerde yine yağmur,
sarı bir zaman dilimi gibi yanan fenerler
(mum yanar,yağ dolanır, mumyalar toprağı çamur),
kanda yaralar gibi gülün ağrıttığı dikenler...

ardımızda yoksul ve yerli bir söylenti
böyle yürürdük ateşli ekinler gibi menzilsiz.
Yoktu buğdaya un olmaktan ötesi
bulgur çeken kadınlardan doğduk ya biz,
güneşi taşta sırmalayan o kırıntı bilgeleri,
aya bakan sundurmalarda çatlak topuklu annelerimiz..
sıcak bağımız, güleç mısırımız, dindar soğan tilmizleri,
o topuklar, ah o topuklar ve kerpici terk edişimiz...

Kızıl toprak ve iri saman, yani Allah'ın harcı
gözyaşlarının gücüyle eskiden
serin eviçlerinde sarı bir mahremlik sunardı,
yağmur bir dua gibi geçerdi pencerelerden;
yetim insan topağın vicdanıyla doyardı...

Demem o ki,
gözyaşlarının gücü vardı eskiden.

Adnan ÖZer

Files under Şiir | Yorum yap | Yorum yok »
Etiketler: adnan özer, kırlara veda, Şiir

 

O sabah mı çıkmıştın, bir gün önce mi..?

Bir bıçağın ağzında yürür gibiydin

Demirlerin soğukluğu soluk dudaklarında

Gözlerinde karanlığı dar hücrelerin

Seni görür görmez özgürlüğümden utandım

Söyle ne içersin, çaymı kahvemi?

Çok değişmişsin birden tanıyamadım. …

 

Saçların uzundu, omuzlarına akardı …

Gönlümüz şenlenirdi sarışınlığından

Onlar mı kestiler , sen mi kısalttın

Gülerdin, içimize aylar doğardı

Görünmez dağların arkasından

Eski gülümsemeni beyhude aradım

O sabah mı çıkmıştın bir gün önce mi

Çok değişmişsin birden tanıyamadım…

 

Bir çay içermisin, yoksa kahve mi ???

Kibritim yok, demek cigaraya başladın

Ellerin de titriyor, bir şeyin mi var

Böyle bir kız değildin sen eskiden

Sana neyaptılar, sana neyaptılar?

Kirpiklerin ıslanıyor durup dururken

O sabah mı çıkmıştın, bir gün önce mi

Çok değişmişsin birden tanıyamadım. 

 

AtiLLa İlhan

Files under Şiir | Yorum yap | Yorum yok »
Etiketler: atilla ilhan, atilla ilhan şiirleri, sana ne yaptılar

 
Hep hayallerle yaşamayı arzu ediyorum..
Çünkü hayallerime kimse karışmıyor
Hep hayallerimde seviyor, seviliyorum;
Aşka dair ne varsa hepsini orada tadıyorum ….

Dostluklar bile artık sahte; ikiyüzlü oldu,
Şimdiki güller eskisi gibi kokmaz oldu..
Sevgi diye açtığım mektuplar kahır doldu,
Aşka dair ne varsa hepsini orada sanıyorum ….

Sevdim hep sevmediğim olmadı şu cihanda,,
Verdim hep vermediğim olmadı bu alemde
Yazdım hep yazmadığım olmadı bu hayatta,
Aşka dair ne varsa hepsini orada biliyorum ….

Biliyorum yine bana küseceksin bir bahaneyle,,
Seviyorum diyeceksin belki önünde bir sananeyle,
Kor ateş düşen yüreğime gel bir derman eyle
Aşka dair ne varsa hepsini orada yazıyorum ….

Hayal deyip sakın sevgini esirgeme yüreğinden,
Gün gelir elbet gerçek olur inanarak sevdiğinden,
Sen de içersin Tanrıdan dilerim benim içtiğimden,
Aşka dair ne varsa hepsini orada yaşıyorum ..

Files under Şiir | Yorum yap | Yorum yok »
Etiketler: aşka dair ne varsa, cafer tayyar özkan, Şiir

Aşk  ateş  ve  su..

Ateş bir gün suyu görmüş yüce dağların ardında,
sevdalanmış onun deli dalgalarına.
Hırçın hırçın kayalara vuruşuna
yüreğindeki duruluğa ..
Demişki suya:
Gel sevdalım ol,
Hayatıma anlam veren mucizem ol..

 

Ve o an anlamış;
aşkın bazen gitmek olduğunu.
Ama gitmenin yitirmek olmadığını..
Ateş durmuş, susmuş, sönmüş aşkıyla.

İşte o zamandan beridir ki:
Ateş sudan,
su ateşden kaçar olmuş..

Files under Şiir | Yorum yap | Yorum yok »
Etiketler: Aşk, aşk ateş ve su, aşk şiiri, su

uzak tanıklarıyız
kulağımızda seken hayatların ..

matarasında damlasız,
çöllere serilmiş adamlardık..
gözlerinin ferine bu şehrin
yeni surlar dikmeye sevdalandık..

demirci zırhlarımıza giydirdik sabrı,
kalkanlarımıza çığlıklar sürdük de,
sıyrılamadık yüzümüzdeki esmer lekelerden..

tanıklarıydık uzak cinayetlerin
görülmeyen
gömülmeyen cesetlere ağlattık gözlerimizi
uzak durdu sıcaklığı yeminli dillerin

şehirler batıyordu
şehrimiz, batacağı sabaha geceden bakıyordu
duyulmuyordu içimizdeki matem
metamatiksel kaoslardan..

içimizde zenci bir ülke kara kara düşünüyordu!

madem duyulmuyorduk
bağırmalıydık katılmalıydık
da katlanmamalıydık demek..

sesimiz uzak tanıklarımızda ses mi buluyordu?

Azad Ziya EREN

Files under Şiir | Yorum yap | Yorum yok »
Etiketler: ahmet ziya eren, Şiir, uzak tanık